บทที่ 96 สายตาหวานเยิ้มแบบนั้นคืออะไร

แกร้ก

“เหอะยัยนี่” ผมสถบออกมาบอกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งว่าให้ล็อคประตูด้วยแต่ไม่คิดจะฟังกันเลยสินะผมมองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีคนก็เลยรีบเข้าไปในห้องของเธอทันทีซึ่งแทนที่ผมจะกลับห้องตัวเองแท้ๆแต่เท้าผมมันดันเดินมาหาเธอเสียได้

ผมมองคนตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขดึงผ้าห่มออกมองข้าวเจ้าที่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ